ἐπιστήμων
Grec ancien
Étymologie
- → voir ἐπιστήμη.
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐπιστήμων | ἐπιστήμων | ἐπιστήμον | |||
| vocatif | ἐπιστήμον | ἐπιστήμον | ἐπιστήμον | |||
| accusatif | ἐπιστήμονα | ἐπιστήμονα | ἐπιστήμον | |||
| génitif | ἐπιστήμονος | ἐπιστήμονος | ἐπιστήμονος | |||
| datif | ἐπιστήμονι | ἐπιστήμονι | ἐπιστήμονι | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | |||
| vocatif | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | |||
| accusatif | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | ἐπιστήμονε | |||
| génitif | ἐπιστημόνοιν | ἐπιστημόνοιν | ἐπιστημόνοιν | |||
| datif | ἐπιστημόνοιν | ἐπιστημόνοιν | ἐπιστημόνοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἐπιστήμονες | ἐπιστήμονες | ἐπιστήμονα | |||
| vocatif | ἐπιστήμονες | ἐπιστήμονες | ἐπιστήμονα | |||
| accusatif | ἐπιστήμονας | ἐπιστήμονας | ἐπιστήμονα | |||
| génitif | ἐπιστημόνων | ἐπιστημόνων | ἐπιστημόνων | |||
| datif | ἐπιστήμοσι(ν) | ἐπιστήμοσι(ν) | ἐπιστήμοσι(ν) | |||
ἐπιστήμων, epistếmôn *\e.pi.ˈstɛː.mɔːn\
- Qui sait, qui est instruit, qui a l’expérience de.
- Qui a des connaissances raisonnées.
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.