αἰώνιος
: αιώνιος
Grec ancien
Étymologie
- De αἰών, aiốn (« temps », « durée de la vie »).
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | αἰώνιος | αἰώνιος | αἰώνιον | |||
| vocatif | αἰώνιε | αἰώνιε | αἰώνιον | |||
| accusatif | αἰώνιον | αἰώνιον | αἰώνιον | |||
| génitif | αἰωνίου | αἰωνίου | αἰωνίου | |||
| datif | αἰωνίῳ | αἰωνίῳ | αἰωνίῳ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω | |||
| vocatif | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω | |||
| accusatif | αἰωνίω | αἰωνίω | αἰωνίω | |||
| génitif | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | |||
| datif | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | αἰωνίοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | αἰώνιοι | αἰώνιοι | αἰώνια | |||
| vocatif | αἰώνιοι | αἰώνιοι | αἰώνια | |||
| accusatif | αἰωνίους | αἰωνίους | αἰώνια | |||
| génitif | αἰωνίων | αἰωνίων | αἰωνίων | |||
| datif | αἰωνίοις | αἰωνίοις | αἰωνίοις | |||
αἰώνιος, aiốnios *\a͜ɪ.ˈɔː.ni.os\
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.