ναύτης
Grec
Étymologie
- Du grec ancien ναύτης, naútēs.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ο | ναύτης | οι | ναύτες |
| Génitif | του | ναύτη | των | ναυτών |
| Accusatif | τον | ναύτη | τους | ναύτες |
| Vocatif | ναύτη | ναύτες | ||
ναύτης, náftis \ˈnaf.tis\ masculin
- Marin, matelot.
- (Militaire) Marin, soldat de la marine.
Nαύτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί.
- Marins, sous-officiers et officiers.
Références
- Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, Fondation Manolis Triantafyllidis, 1998 (ναύτης)
Grec ancien
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | ναύτης | οἱ | ναῦται | τὼ | ναύτα |
| Vocatif | ναῦτα | ναῦται | ναύτα | |||
| Accusatif | τὸν | ναύτην | τοὺς | ναύτας | τὼ | ναύτα |
| Génitif | τοῦ | ναύτου | τῶν | ναυτῶν | τοῖν | ναύταιν |
| Datif | τῷ | ναύτῃ | τοῖς | ναύταις | τοῖν | ναύταιν |
ναύτης, naútēs masculin
- Marin, matelot.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- (Par extension) Compagnon.
συμποσίου ναῦται.
- compagnons de beuverie.
Dérivés
Prononciation
- *\nǎu̯.tɛːs\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\ˈnaʍ.tes\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\ˈnaɸ.tis\ (Koinè (IVe siècle))
- *\ˈnaf.tis\ (Byzance (Xe siècle))
- *\ˈnaf.tis\ (Constantinople (XVe siècle))
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
- « ναύτης », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek-English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.