ἀναίτιος
Grec ancien
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀναίτιος | ἀναίτιος | ἀναίτιον | |||
| vocatif | ἀναίτιε | ἀναίτιε | ἀναίτιον | |||
| accusatif | ἀναίτιον | ἀναίτιον | ἀναίτιον | |||
| génitif | ἀναιτίου | ἀναιτίου | ἀναιτίου | |||
| datif | ἀναιτίῳ | ἀναιτίῳ | ἀναιτίῳ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀναιτίω | ἀναιτίω | ἀναιτίω | |||
| vocatif | ἀναιτίω | ἀναιτίω | ἀναιτίω | |||
| accusatif | ἀναιτίω | ἀναιτίω | ἀναιτίω | |||
| génitif | ἀναιτίοιν | ἀναιτίοιν | ἀναιτίοιν | |||
| datif | ἀναιτίοιν | ἀναιτίοιν | ἀναιτίοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀναίτιοι | ἀναίτιοι | ἀναίτια | |||
| vocatif | ἀναίτιοι | ἀναίτιοι | ἀναίτια | |||
| accusatif | ἀναιτίους | ἀναιτίους | ἀναίτια | |||
| génitif | ἀναιτίων | ἀναιτίων | ἀναιτίων | |||
| datif | ἀναιτίοις | ἀναιτίοις | ἀναιτίοις | |||
ἀναίτιος, anaítios *\Prononciation ?\
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.