ἀποπομπαῖος

Grec ancien

Étymologie
Mot dérivé de ἀποπομπή, apopompḗ (« renvoi »), avec le suffixe -αῖος, -aîos.

Adjectif

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif ἀποπομπαῖος ἀποπομπαία ἀποπομπαῖον
vocatif ἀποπομπαῖε ἀποπομπαία ἀποπομπαῖον
accusatif ἀποπομπαῖον ἀποπομπαίαν ἀποπομπαῖον
génitif ἀποπομπαίου ἀποπομπαίας ἀποπομπαίου
datif ἀποπομπαίῳ ἀποπομπαίᾳ ἀποπομπαίῳ
cas duel
masculin féminin neutre
nominatif ἀποπομπαίω ἀποπομπαία ἀποπομπαίω
vocatif ἀποπομπαίω ἀποπομπαίω ἀποπομπαίω
accusatif ἀποπομπαίω ἀποπομπαία ἀποπομπαίω
génitif ἀποπομπαίοιν ἀποπομπαίαιν ἀποπομπαίοιν
datif ἀποπομπαίοιν ἀποπομπαίαιν ἀποπομπαίοιν
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif ἀποπομπαῖοι ἀποπομπαῖαι ἀποπομπαῖα
vocatif ἀποπομπαῖοι ἀποπομπαῖαι ἀποπομπαῖα
accusatif ἀποπομπαίους ἀποπομπαίας ἀποπομπαία
génitif ἀποπομπαίων ἀποπομπαίων ἀποπομπαίων
datif ἀποπομπαίοις ἀποπομπαίαις ἀποπομπαίοις

ἀποπομπαῖος, apopompaîos *\a.po.pom.pâi̯.os\

  1. Ce qui emporte (le mal).
    • ἀποπομπαῖος τράγος
      bouc émissaire

Apparentés étymologiques

Références
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.