ῥωμαλέος
: ρωμαλέος
Grec ancien
Étymologie
- De ῥώμη, rhốmê (« force »).
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ῥωμαλέος | ῥωμαλέα | ῥωμαλέον | |||
| vocatif | ῥωμαλέε | ῥωμαλέα | ῥωμαλέον | |||
| accusatif | ῥωμαλέον | ῥωμαλέαν | ῥωμαλέον | |||
| génitif | ῥωμαλέου | ῥωμαλέας | ῥωμαλέου | |||
| datif | ῥωμαλέῳ | ῥωμαλέᾳ | ῥωμαλέῳ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ῥωμαλέω | ῥωμαλέα | ῥωμαλέω | |||
| vocatif | ῥωμαλέω | ῥωμαλέα | ῥωμαλέω | |||
| accusatif | ῥωμαλέω | ῥωμαλέα | ῥωμαλέω | |||
| génitif | ῥωμαλέοιν | ῥωμαλέαιν | ῥωμαλέοιν | |||
| datif | ῥωμαλέοιν | ῥωμαλέαιν | ῥωμαλέοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ῥωμαλέοι | ῥωμαλέαι | ῥωμαλέα | |||
| vocatif | ῥωμαλέοι | ῥωμαλέαι | ῥωμαλέα | |||
| accusatif | ῥωμαλέους | ῥωμαλέας | ῥωμαλέα | |||
| génitif | ῥωμαλέων | ῥωμαλέων | ῥωμαλέων | |||
| datif | ῥωμαλέοις | ῥωμαλέαις | ῥωμαλέοις | |||
ῥωμαλέος, rhômaléos *\r̥ɔː.ma.ˈle.os\
Dérivés
- ῥωμαλεότης
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901 → consulter cet ouvrage
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons – Attribution – Partage à l’identique. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.